Homo Desperatus is een grootschalige installatie bestaande uit 44 vitrines met hyperrealistische schaalmodellen van plaatsen die getekend zijn door menselijk lijden, zoals de kerncentrale van Fukushima, het detentiecentrum Guantánamo Bay en een ingestorte kledingfabriek in Bangladesh.

In elke vitrine leefde een mierenkolonie. Terwijl zij zich een weg baanden door deze architectuur van catastrofes, probeerden 70.000 mieren samen een bestaan op te bouwen in door rampen gevormde omgevingen. Zo veranderde de tentoonstellingsruimte in een reusachtig formicarium, een levend museum.

De schaalmodellen werden met uiterste precisie gebouwd en werken tijdens de expositie 24/7 gefilmd met piepkleine camera’s. Deze videobeelden werden direct geprojecteerd in dezelfde ruimte, waardoor bezoekers voortdurend heen en weer schakelden tussen analytische afstand en een intieme nabijheid van het menselijk lijden, hier gesymboliseerd door de mieren.

Bij de ontwikkeling van de installatie was een team van entomologen betrokken om het welzijn van de mieren te waarborgen. De vitrines waren gemaakt van gips, een natuurlijk materiaal waarin de kolonies zich uitstekend konden nestelen, en 'verstopplekjes' konden bouwen. Ze werden dagelijks verzorgd met suikerwater en zorgvuldig gemonitord. Veel kolonies bloeiden juist op in deze omstandigheden, wat de installatie een extra laag gaf.

Vandaag is Homo Desperatus permanent te zien in de Verbeke Foundation. De mierenkolonies zijn verdwenen, maar hun sporen zijn gebleven. Verlaten vitrines, verweerd en verouderd, die nog steeds de indruk van leven dragen. Een videoregistratie documenteert dit dystopische ecosysteem zoals het ooit bestond.